AI-agents dreigen nieuwe zwakke plek in pensioenfondsen te worden

Roozenburg beschrijft hoe pensioenfondsen AI-agents steeds vaker inzetten voor controltesten, risicoanalyses en procesmonitoring. Deze systemen kunnen grote hoeveelheden data analyseren, afwijkingen herkennen en sneller controles uitvoeren dan mensen. Juist die kracht zorgt echter voor nieuwe risico’s. Om betrouwbare analyses te maken krijgen AI-agents vaak toegang tot steeds meer databronnen, variërend van deelnemersadministraties en uitkeringsbestanden tot auditinformatie en interne communicatie. Daardoor ontstaat geleidelijk een centrale component met brede toegangsrechten en diep inzicht in de organisatie. Volgens Roozenburg maakt dat AI-agents bijzonder aantrekkelijk voor cybercriminelen. Een succesvolle aanval op één agent kan een hacker direct toegang geven tot gevoelige persoonsgegevens, financiële informatie en interne processen. 

De auteur waarschuwt dat governance, autorisatiebeleid en beveiligingsmaatregelen vaak achterlopen op de snelle ontwikkeling van AI-toepassingen. Daarom pleit hij voor strengere toegangscontrole, tijdelijke en taakgerichte autorisaties, functiescheiding en uitgebreide logging van AI-activiteiten. Ook technische maatregelen zoals sandboxomgevingen en duidelijke beperkingen op bevoegdheden zijn volgens hem noodzakelijk. Daarnaast benadrukt Roozenburg dat een “human in the loop” essentieel blijft. AI kan processen analyseren en signaleren, maar de uiteindelijke interpretatie van restrisico’s en besluitvorming mag volgens hem niet volledig worden geautomatiseerd. Hoe krachtiger AI-agents worden, hoe belangrijker het wordt om precies te bepalen wat zij wel en vooral níet mogen zien. 

Dit is een samenvatting van het volledige artikel op Financial Investigator